Croker Theo/Sullivan Fortner - Play (LP)

Na albumie „Play” po raz pierwszy spotkali się dwaj najważniejsi amerykańscy muzycy współczesnego pokolenia, którzy wyznaczają nowe trendy w jazzie i nie tylko: trębacz Theo Croker i pianista Sullivan Fortner.

Znają się od ponad 20 lat, ale „Play” to ich pierwsze wspólne nagranie jako liderów. Ich pierwotnym zamysłem było nagranie zbioru standardów współczesnego jazzu, być może z kilkoma wersjami popularnych piosenek. Croker i Fortner weszli więc do studia, nagrali płytę… a potem ją wyrzucili. Całkowicie. Theo Croker wspomina: „Kiedy ją odtworzyliśmy, wydawała się bardzo przestarzała. Nie w tym sensie, że piosenki nie były dobre. Ale mieliśmy wrażenie, że po prostu gramy rzeczy, które były już wielokrotnie nagrywane”. Sullivan Fortner zgadza się: „Czuliśmy się, jakbyśmy nie byli sobą; bardziej jakbyśmy wrócili do szkoły. Obaj graliśmy w przeszłości wiele utworów z Great American Songbook. To były świetne utwory, z którymi mieliśmy do czynienia. Ale niekoniecznie była to muzyka, którą chcieliśmy wykonywać. Zawsze jesteśmy zakorzenieni w czymś, co wykracza poza jazz”. Muzyka, którą tworzymy, zawsze odzwierciedla całą diasporę muzyki czarnoskórych Amerykanów, a nie tylko jeden konkretny gatunek.

Croker i Fortner wrócili więc do studia... już następnego dnia. Plan tym razem: bez planu. Bez kompozycji (poza otwierającym utworem „A Prayer for Peace”). Po prostu GRAJMY. Theo Croker opowiada historię: „Mieliśmy spontaniczne, małe pomysły: Zagramy tę piosenkę szybko. W tej piosence weźmiemy cztery nuty, których NIE chcemy grać. W tej piosence zagram długie nuty, ty zagrasz szybkie nuty. Wymyślę melodię i zobaczymy, co z tego wyjdzie. W ciągu zaledwie godziny skończyliśmy”. Proces ten może wydawać się prosty w teorii, ale w rzeczywistości zawiera w sobie esencję dwóch żyć nauki i improwizacji. Sullivan Fortner mówi: „Po prostu poczułem, że to właściwe, poczułem: To naprawdę my. Zainspirowało nas to, pochłonęło nas duchowo i wydobyło wiele rzeczy, których nauczyliśmy się razem i jako grupa”.

To wyjątkowe nagranie, wydane teraz przez ACT, ma ciekawą historię: Theo Croker pojawił się już na kilku poprzednich wydawnictwach ACT: najpierw na płycie Jazz at Berlin Philharmonic XII – Sketches of Miles (nagranej w 2021 roku), a następnie na transatlantyckim projekcie Emile'a Parisiena Louise (2022), początkowo w studiu, a następnie na żywo. Następnie dyrektor zarządzający ACT, Andreas Brandis, zasugerował trębaczowi wydanie bardziej akustycznego albumu, inspirowanego muzyką kameralną – czegoś zupełnie innego niż jego praca lidera, która zazwyczaj balansuje na granicy jazzu, hip-hopu i popu. Początkowa, instynktowna reakcja Crokera na tę sugestię była pozytywna i zaproponował nagranie duetu z Sullivanem Fortnerem, co obaj muzycy rozważali od jakiegoś czasu.

PLAY to jedna z tych rzadkich okazji, kiedy wszystko nagle się ułożyło. W dzisiejszym biznesie muzycznym to nie tylko rzadkość, to cud. Żadnych reguł, żadnych pytań o gatunki, żadnego skupienia na docelowych odbiorcach… ani singlach… ani popularności w serwisach streamingowych. Po prostu muzyka. Choć spotykają się tu najróżniejsze wpływy, album stanowi szczególnie emblematyczny i żywy przekaz o tym, czym jest duch jazzu: wolnością, interakcją, możliwością wyrażania siebie bez ograniczeń i komunikowania się ze sobą. Albo, jak to ujął Sullivan Fortner: „To po prostu dwaj bracia grający”.

Lista utworów:

1 A Prayer for Peace
2 First Light
3 We Laugh Because We Must
4 Midnight Bloom
5 The Space Within
6 Let the Quiet Speak
7 Open Palms
8 Light Remains
9 Beneath the Noise
10 Mouth Full of Sky
11 Grace Is Not Gentle
12 As We Are
13 Then We Danced
14 Here and Now